پیمان‌شکنیذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: نصارا، پیمان‌شکنی، تفرقه، کینه، دشمنی، عذاب، قیامت .
پرسش: این آیه «فَأَغْرَیْنا بَیْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ»، مربوط به چه داستانی است و چه پیامی برای ما دارد؟
پاسخ:


۱. پیمان‌شکنی نصارا[ویرایش]

در آیه « وَ مِنَ الَّذینَ قالُوا إِنَّا نَصاری‌ أَخَذْنا میثاقَهُمْ فَنَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُکِّرُوا بِهِ فَأَغْرَیْنا بَیْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلی‌ یَوْمِ الْقِیامَةِ وَ سَوْفَ یُنَبِّئُهُمُ اللَّهُ بِما کانُوا یَصْنَعُون »؛ «و از کسانی که گفتند ما نصرانی هستیم، پیمان گرفتیم. پس قسمتی از اندرزهایی را که به آنها داده بودیم، فراموش کردند و ما نیز میان آنها تا روز قیامت کینه و دشمنی افکندیم. به‌زودی خدا آنان را از کارهایی که می‌کنند، آگاه خواهد ساخت». [۱] به پیمان‌شکنی نصارا و عواقب آن اشاره شده است و می‌فرماید: گروهی از کسانی که ادعای نصرانیت می‌کنند، با اینکه از آنها پیمان وفاداری گرفته بودیم، دست به پیمان‌شکنی زدند و قسمتی از دستوراتی را که به آنها داده شده بود، به دست فراموشی سپردند. آنها نیز با خدا پیمان بسته بودند که از حقیقت توحید منحرف نشوند و دستورات الهی را به دست فراموشی نسپارند و نشانه‌های آخرین پیامبر را کتمان نکنند.

← نتیجه قهریِ اعمال ناشایست نصارا
همان‌گونه که می‌دانید حضرت عیسی بن مریم ـ علیه‌السلام ـ پیامبر رحمت بود و مردم را به صلح و صفا می‌خواند. آنها را تشویق می‌کرد نسبت به آخرت توجه کامل داشته باشند و از لذایذ دنیا و زخارف دل‌فریب آن پرهیز کنند، و.... اما پیروانش برخلاف، عهد و پیمان خود عمل کردند، مواعظ و تذکرات آن‌ حضرت را از یاد بردند و چون چنین کردند، خدای تعالی به‌جای صلح و صفا، کینه و دشمنی را در دل‌هاشان ثابت کرد و به‌جای برادری و دوستی که عیسی ـ علیه‌السلام ـ آنان را به آن می‌خواند، دشمنی و کینه‌توزی را در دل‌هاشان مستقر نمود و این نتیجه قهری اعمال ناشایست آنهاست و درباره آنان فرمود: « فَنَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُکِّرُوا بِهِ فَأَغْرَیْنا بَیْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلی‌ یَوْمِ الْقِیامَةِ »، این عداوت و دشمنی که خدای تعالی نام برده، جزو ویژگی‌های امت‌های مسیحی شده و در دل آنها ثابت و پایدار گردیده است؛ همچنان که آتش آخرت هم سرنوشت حتمی آنهاست و از آن گریزی ندارند. [۲]

← استمرار تفرقه و دشمنی تا روز قیامت
شایان توجه است که این (پیدایش تفرقه و دشمنی) یک ضابطه و قانون کلی است و یهود و نصارا و مسلمانان، در آن مشترک هستند. مسلمانان، نیز پس از رحلت پیامبر اکرم ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ به سبب اختلافی که پیدا کردند و از مسیر و برنامه‌ای که آن‌ حضرت وصیت کرده بود، خارج شدند. تفرقه و دشمنی از آن روز شروع شده و تا امروز ادامه دارد؛ برخلاف همدیگر پیوسته فعالیت و کوشش کرده و با زبان و نوشتن و عمل و نقشه، یکدیگر را تضعیف و تحقیر می‌نمایند. این تنازع و تدافع تا روز قیامت ادامه پیدا خواهد کرد؛ مگر آنکه پیش از رسیدن آن‌ روز برای درک حقیقت و سعادت خود، قیام کنند و خیر و صلاح و موفقیت و خوشبختی خود را بخواهند و از راه‌های خلاف و خودخواهی و تعصب و انحراف دست بکشند. [۳]

۲. پیامدهای آیه مذکور[ویرایش]

از جمله پیام‌هایی که این آیه برای ما دارد، این است:
۱. از پیامدهای تلخ پیمان‌شکنی دیگران عبرت بگیرید و برحذر باشید که مثل آنها شوید؛ چراکه بین شما دشمنی و بغض واقع می‌شود و در آخرت هم خداوند شما را بر آن مؤاخذه می‌کند.
۲. نتیجه‌ فراموشی دستورات الهی تفرقه و عداوت است.
۳. تفرقه و دشمنی، از عذاب‌ های الهی است.
۴. همه کارهای انسان‌ها و امت‌ها زیر نظر خداوند است و تمام آنها پاداش و کیفر خواهد داشت. [۴]

پانویس[ویرایش]
 
۱. مائده (۵)، آیه ۱۴.    
۲. طباطبایی، سیدمحمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‌۵، ص ۲۴۱، دفتر انتشارت اسلامی، قم، ۱۴۱۷ ق.    
۳. مصطفوی، حسن، تفسیر روشن، ج ۷، ص ۸، مرکز نشر کتاب، تهران، ۱۳۸۰ ش.
۴. قرائتی، محسن، تفسیر نور، ج ‌۳، ص ۴۸، مرکز فرهنگی درس‌هایی از قرآن، تهران، ۱۳۸۳ ش.


منبع[ویرایش]
پایگاه اسلام کوئست.    






جعبه‌ابزار