شکورذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: سپاس‌گزاری، قرآن، حدیث.

پرسش: شاکر و شکور در لغت، قرآن و حدیث به چه معناست؟


واژه‌شناسی

[ویرایش]

صفت «شَکور (بسیار سپاس گزار)»، مبالغه در «شاکر (سپاس گزار) » است و «شکر» یعنی: ستایشِ نیکی‌کننده، به سبب نیکی‌ای که بر تو ارزانی داشته است، و شکر (سپاس گزاری/ قدردانی)، با گفتار و کردار، ممکن می‌شود و مانند حمد است، جز آن که حمد، اعم از آن است، چرا که تو انسانی را به خاطر ویژگی‌های زیبای او و به خاطر نیکیِ او حمد می‌کنی؛ امّا تنها به خاطر نیکیِ او (و نه دیگر ویژگی‌هایش) او را شکر می‌نمایی.

در قرآن و حدیث

[ویرایش]

در قرآن کریم، این دو صفت شش بار به خدا نسبت داده شده‌اند: سه بار با صفت «غفور» و دو بار با صفت «علیم» و یک بار با صفت «حلیم».
در احادیث آمده که خدای والا، سپاس‌گزارِ کسی است که او را سپاس بگزارَد و فرمان ببَرد، و سپاس‌گزاریِ خدای پاک، پذیرش طاعت بنده و افزون کردن نعمت‌های اوست.

منبع

[ویرایش]

حدیث‌نت، برگرفته از مقاله «شکور» تاریخ بازیابی ۱۳۹۶/۳/۱۳.    



جعبه ابزار
جعبه‌ابزار