زبورذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: زبور، حضرت داوود علیه‌السلام، دین، بنی‌اسرائیل، طالوت، جالوت.

پرسش: زبور، کتاب مقدس کدام دین است؟ آیا آن با یهودیت و مسیحیت ارتباط دارد؟

پاسخ:


زبور[ویرایش]

«زبور»، کتاب مقدس حضرت داوود نبی ـ علیه‌السلام ـ است.

تفسیر آیه ۱۰۵ سوره انبیا[ویرایش]


← دیدگاه اول
علامه طباطبایی در تفسیر آیه «وَ لَقَدْ کَتَبْنا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصَّالِحُونَ» («در زبور بعد از ذکر (تورات) نوشتیم: بندگان شایسته‌ام وارث (حکومت) زمین خواهند شد!».) [۱] گفته‌اند: ظاهراً منظور از «زبور» کتابی است که به حضرت داوود داده شده است؛ زیرا در جای دیگر قرآن خداوند می‌فرماید: «وَ آتَیْنا داوُدَ زَبُوراً»؛ [۲] یعنی «و به داوود، زبور دادیم».

← دیدگاه دوم
و برخی گفته‌اند مقصود از زبور مطلق کتاب‌هایی است که بر پیامبران نازل شده است یا منظور کتاب‌های بعد از حضرت موسی علیه‌السلام است؛ ولی دلیلی براین مدعا وجود ندارد. [۳]

دین حضرت داوود[ویرایش]

با توجه به آیات قرآن به نظر می‌رسد حضرت داوود نبی ـ علیه‌السلام ـ دین جدیدی را عرضه نکرده باشد؛ مانند آیاتی که آیه ۲۴۷ تا ۲۵۱ به بخشی از اوایل زندگی ایشان می‌پردازد:

بعد از اتمام پیامبری حضرت موسی، عده‌ای از بزرگان بنی‌اسرائیل نزد پیامبرشان (در نام این پیامبر میان مفسران اختلاف است) [۴] رفتند و از او درخواست نمودند که پادشاهی بر آنها بگمارد تا در راه خدا کارزار نمایند. خداوند به آنان گوشزد کرد که ممکن است فرمان او را نپذیرید و آنان قول فرمان‌بری دادند؛ ولی جز اندکی به سخن خود پایبند نبوده و خداوند به (احوال) ستم‌کاران دانا است. خداوند طالوت را بر آنان فرمان‌روا ساخت و نشانه‌هایی در اثبات پادشاهی او از ناحیه پروردگار وجود داشت؛ مانند وسعت دانش و قدرت بدنی و همراه داشتن تابوت (عهد) که مایه آرامش برای آنان بود و (نیز) بازمانده‌ای از آن‌چه از خاندان موسی و هارون بر جای نهاده‌اند و فرشتگان آن‌ را حمل می‌کنند... و خداوند آنان را با چشمه‌ای آزمایش نمود و جز اندکی در این امتحان پیروز نشدند و سپاه طالوت با جالوت رویارو شد و جالوت توسط فرمانده لشکر طالوت که حضرت داوود ـ علیه‌السلام ـ بود کشته شد. [۵]

در آیات دیگر نیز اشاره نشده که ایشان دین جدیدی آورده باشند. اما به‌هر‌حال وظیفه پیروان تمام ادیان است که این کتاب الهی را مقدس بشمارند.


پانویس[ویرایش]
 
۱. انبیا (۲۱)، آیه ۱۰۵.    
۲. اسراء (۱۷)، آیه ۵۵.    
۳. طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج ۱۴، ص ۳۲۹، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۴۱۷ق.    
۴. شبر سید عبدالله، تفسیر القرآن الکریم، ص ۷۷، بیروت، دارالبلاغة للطباعة و النشر، ۱۴۱۲ق.    
۵. بقره (۲)، آیه ۱۵۱ ۲۴۷.    


منبع[ویرایش]

پایگاه اسلام کوئست.    



جعبه‌ابزار