روایت حدیثذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: درایت حدیث، روایت حدیث.
پرسش: درایت حدیث و روایت حدیث را با ذکر مثال توضیح دهید؟
پاسخ:


۱. روایت حدیث

[ویرایش]

روایت حدیث به معنای نقل یا حمل گفتار، فعل یا تقریر معصوم است؛
یعنی کسی از شخصی دیگر، روایتی را بشنود و آن‌ را نزد خود محفوظ بدارد و آن‌ را برای دیگران نقل کند. این مرحله، بر مرحله درایت حدیث تقدم دارد. بیشتر احادیثی که در منابع روایی ذکر شده، راویانی آنها را به‌صورت مستقیم و یا غیر مستقیم از پیامبر اکرم ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ و ائمه اطهار ـ علیهم‌السلام ـ نقل کرده و حامل آن بوده‌اند.

۲. درایت حدیث

[ویرایش]

واژه درایه، از ریشه «د ر ی» به معنای علم داشتن و دانستن آمده است. و در اصطلاح، علمی است که در آن از سند و متن حدیث و چگونگی فراگیری و انتقال (تحمل و ادای) حدیث و آداب نقل آن بحث می‌شود.


هدف از پایه‌گذاری دانش درایت حدیث

[ویرایش]

هدف از پایه‌گذاری این دانش، شناسایی احادیث مقبول از مردود است. به کمک این علم، شنونده و یا بیننده روایت، علاوه بر اینکه روایت را در حافظه خود می‌سپارد، مفهوم و حقیقت معنای آن‌ را درک می‌کند. این مرحله، متأخر از مرحله روایت است؛ یعنی ابتدا شخص باید روایت را از دیگری بشنود و یا در کتابی ببیند، سپس معنای آن‌ را فهمیده و به عمق معنای آن راه پیدا کند. به دیگر سخن، منظور از این علم حدیث، آشنایی با ادبیات و لحن روایات، شأن ورود احادیث، شرایط زمانی و مکانی و ویژگی‌های راوی حدیث است. تفسیر ها و شرح‌هایی که بر احادیث نوشته شده است و دانشمندان در آنها به بررسی سند و متن احادیث پرداخته‌اند، همه گویای درایت حدیث است.

اهمیت درایت و فهم حدیث

[ویرایش]

مشخص است که اهمیت درایت و فهم حدیث از روایت آن بسیار بیشتر است؛ چراکه امام صادق ـ علیه‌السلام ـ می‌فرماید: «درایت و فهم یک حدیث، از روایت و نقل کردن هزار حدیث (در صورتی که فقط نقل کند و به معنای آن توجه نداشته باشد) باارزش‌تر است». از این جهت است که معصومان ـ علیهم‌السلام ـ اصحاب خود را به این موضوع آگاهی داده و آنها را به سمت فهم روایات سوق می‌دادند و این کار را روش خردمندان معرفی می‌فرمودند.

تدبر در قرآن کریم

[ویرایش]

البته این مطلب در مورد کتاب آسمانی قرآن نیز صدق می‌کند؛ یعنی ارزش فهم و تدبر در قرآن کریم، از حفظ الفاظ آن به مراتب بیشتر است؛ از‌این‌رو خداوند نیز مخاطبان خود را به تدبر در قرآن کریم فرا می‌خواند.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. فراهیدی، خلیل بن احمد، کتاب العین، محقق و مصحح:مخزومی، مهدی، سامرایی، ابراهیم، ج ‌۸، ص ۵۸، انتشارات هجرت، قم، چاپ دوم، ۱۴۱۰ ق.    
۲. ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ۱۴، ص ۲۵۴، دار الفکر للطباعة و النشر و التوزیع، بیروت، چاپ سوم، ۱۴۱۴ق.    
۳. مکارم شیرازی، ناصر، دایرة المعارف فقه مقارن، ص ۳۱۰، انتشارات مدرسه امام علی بن ابی‌طالب (ع)، قم، چاپ اول، ۱۴۲۷ ق.    
۴. شیخ صدوق‌، معانی الأخبار، محقق و مصحح:غفاری، علی‌اکبر، ص ۲، دفتر انتشارات اسلامی‌، قم، چاپ اول، ۱۴۰۳ ق.    
۵. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح:غفاری، علی‌کبر، آخوندی، محمد، ج ‌۱، ص ۴۹، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق.    
۶. محمد (۴۷)، آیه ۲۴.    


منبع

[ویرایش]
پایگاه اسلام کوئست.    


رده‌های این صفحه : حدیث شناسی | درایه




جعبه ابزار
جعبه‌ابزار