توحید در حکمذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: توحید، خداوند، قرآن.

پرسش: توحید در حکم یعنی چه؟


تعریف[ویرایش]

توحید در حکم، عبارت است از اعتقاد به یکتایی خداوند در تشریع احکام و قانون‌گذاری. از نظر قرآن، تنها خداوند متعال، حقّ وضع قانون و صدور دستور اجرای آن را دارد و پیروی از هر قانونی در زندگی فردی و اجتماعی بشر، بجز قانون الهی، شرک محسوب می‌شود.

انحصار در قانون‌گذاری[ویرایش]

دلیل این‌که قانون‌گذاری و اجرای آن، تنها حقّ خداست و جز کسانی که او معیّن کرده، حقّ حکم کردن و حکومت ندارند، این است که: بهترین قانون‌گذار، کسی است که بیش از دیگران، انسان و نیازهای او را بشناسد و اصول تکامل او را بداند و از هراسیدن در اجرای قانون، وارسته باشد.
هیچ کس جز خداوند متعال، واجد این خصوصیات به‌طور کامل نیست. او به دلیل این‌که انسان را آفریده، با همه استعدادها و نیازهای او آشناست و به دلیل این‌که علمِ مطلق است، اصول تکامل او را می‌داند و به دلیل این‌که بی‌نیاز مطلق است، هیچ مانعی نمی‌تواند مانع حکم کردن و یا حکومت او گردد.

قانون‌گذاری در قرآن[ویرایش]

بر این اساس، قرآن کریم، خدا را با ویژگی‌های «خَیْرُ الْحَاکِمِینَ (بهترینِ حاکمان)» و «اَحْکَمُ الْحَاکِمِینَ (حکمران‌ترینِ حاکمان)» و «خَیْرُ الْفَاصِلِینَ (بهترینِ جداکنندگان)» توصیف می‌نماید و قانون‌گذاری را در انحصار او ( «اِنِ الْحُکْمُ اِلَّا لِلَّهِ؛ حکم، تنها از آنِ خداست») و حکومت را حقّ نمایندگان او می‌داند، چنان‌که خداوند متعال، خطاب به داوود (علیه‌السّلام) می‌فرماید: «ای داوود! ما تو را جانشین در زمین کردیم. پس میان مردم، به حق حکم کن و از هوا و هوس، پیروی مکن».

منبع[ویرایش]

حدیث‌نت، برگرفته از مقاله «توحید در حکم» تاریخ بازیابی۱۳۹۷/۳/۱۰.    


رده‌های این صفحه : مقالات حدیث‌نت




جعبه‌ابزار