آثار فحاشیذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: فحاشی، بدزبانی، بهشت.

پرسش: آثار سوء دنیوی و اخروی فحاشی را نام ببرید؟ آیا انسان‌های فحاش به بهشت می‌روند؟

پاسخ: یکی از بزرگ‌ترین آفات زبان، بدزبانی بوده که منشأ آن پلیدی و پستی فرد می‌باشد و در اسلام مورد نهی و نکوهش فراوانی قرار گرفته است؛ چراکه زبان دریچه روح آدمی محسوب می‌شود، به این صورت که سخن انسان از روح و درون او منشأ می‌گیرد. مقصود از بدزبانی در این‌جا، فحش و ناسزاگویی است که از عوامل تیرگی و تباهی روابط ایمانی و انسانی به حساب می‌آید؛ ازاین‌رو براساس روایات و متون دینی، فحش دادن به طور کلی است و فرقی ندارد که طرف مقابل مسلمان باشد یا کافر، کودک باشد یا بزرگ‌سال و حتی طبق برخی روایات، فحش دادن به حیوانات هم جایز نیست.
فحش از گناهان کبیره است و عذاب الهی دارد. آدمی اگر از آن توبه نکند، عذاب می‌بیند، شیعیان اگر به آن مبتلا باشند و توفیق توبه از آن‌ها سلب شود، بعد از طی کردن عذاب الهی به بهشت داخل می‌شوند.


پرهیز از بددهنی[ویرایش]

بددهنی، هرزه‌گویی و بیان کلمات رکیک و ناسزاگویی، یکی از خصایص زشت افراد فاسد، عاجز، ناتوان و بی‌منطق است.
افراد سفیه و بی‌خرد، در برخورد با مردم چون از منطق و کلام درستی برخوردار نیستند و از دادن جواب صحیح عاجز هستند، بی‌پروا دهان خود را باز می‌کنند و زبان خویش را حرکت می‌دهند و با الفاظ رکیک، فحاشی می‌کنند.
بدون شک، اعضای یک خانواده و افراد یک محله و مردم یک جامعه، از گزند زبان افراد جاهل و نادانی که با کوچک‌ترین بهانه، خشمگین شده، به دور از شرم و حیا، فحش و دشنام می‌دهند، در آسایش و آرامش نیستند؛ زیرا به سبب کوچک‌ترین برخوردی، مورد هجوم دشنام‌های ایشان، قرار می‌گیرند و اذیت و آزار می‌شوند و به وسیله الفاظ رکیک، حرمت و احترامشان درهم شکسته شده، به حریم شخصیت ایشان تجاوز می‌شود و این یک نوع تجاوز و ستمگری به شخصیت و حقوق افرادی است که باید عزت، آبرو و امنیت ایشان حفظ گردد.
کسانی که پرده شرم و حیا را می‌درند و بی‌پروا فحاشی می‌کنند، باید بدانند با داشتن چنین اخلاق و صفت پلیدی، باطن و سیرتشان شیطانی است و سرشت وجودشان ناپاک است که این چنین به ظاهر با صورت انسانی، و در باطن با سیرتی حیوانی، به مردم پرخاش می‌کنند و فحش می‌دهند. با یک تشبیه می‌توان گفت: فحاشان، انسان‌های خوار و ذلیلی هستند که بدون دلیل و با کوچک‌ترین بهانه‌ای غضبناک می‌شوند و به وسیله الفاظ رکیک، به نوعی به امنیت و حقوق اعضای خانواده و افراد جامعه، دوست، فامیل، آشنا و غریبه، تجاوز می‌نمایند و متعرض عزت و آبروی دیگران می‌شوند که سزای شوم چنین افراد پست و فاسدی، ذلت، خواری و بی‌اعتباری در نزد مردم و عذاب و شکنجه سخت در سرای آخرت است.

آثار بدزبانی[ویرایش]

طبق آیات و روایات، آثار مصیبت‌بار این صفت بدِ اخلاقی چنین است:

← حرام بودن بهشت بر بدزبان
بهشت بر بدزبان حرام است:

←← حدیثی از رسول اکرم
رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) می‌فرماید: «به‌راستی خداوند، بهشت را حرام فرموده است، بر هر فحش‌دهنده بی‌آبرو وکم‌شرمی که باک ندارد، چه بگوید و چه به او گفته شود؛ زیرا به‌راستی اگر از او بازرسی کنی، یا از زنا است، یا از شرکت شیطان. عرض شد: یا رسول‌ الله! در میان مردم، شریک شیطان هم هست؟ فرمود: مگر نخواندی فرمایش خداوند را که فرمود: «و تو‌ای شیطان! شریک ایشان باش در دارایی و اولاد». [۱]

←← دیدگاه مجلسی
مجلسی از شیخ بهایی نقل کرده: که شاید مقصود این است که تا مدتی بهشت بر او حرام است، یا مقصود بهشت مخصوصی است که از آن محروم است و آماده شده برای مؤمن غیر فحاش.

←← دیدگاه سماعه
سماعه می‌گوید: نزد حضرت صادق (علیه‌السلام) رفتم و با من آغاز سخن فرمود که‌ای سماعه! این چه جنجالی بود که میان تو و شتردارت پدید گشت، مبادا دشنام‌گو و بدزبان و لعنت‌فرست باشی. در پاسخ گفتم: به خدا چنین بود؛ زیرا او به من ستم کرد. فرمود: اگر او به تو ستم کرد، تو بر او سر افتادی و بیش‌تر ستم کردی. به‌راستی این کردار، از کردارهای من نیست و من به شیعیانم چنین دستوری نمی‌دهم، از پروردگارت آمرزش جو و بدان باز نگرد. [۲]

←← حدیثی دیگر
پیغمبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) می‌فرماید: «کسی که به مؤمنی، به پاره‌ای از کلمه طعن زند (بدگویی کند)، خداوند بوی بهشت را بر او حرام می‌فرماید و حال آن‌که بوی بهشت از پانصد سال راه یافت می‌شود». [۳] [۴]

← از بین رفتن برکت از روزی
۲. برکت از روزی بدزبان می‌رود:

←← حدیثی از امام صادق
امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرماید: هر کس به برادر مسلمان خود فحش دهد، خداوند برکت از روزی او برمی‌دارد و او را به حال خودش رها می‌کند و زندگیش را تباه می‌نماید». [۵]

←← کلام خداوند
قرآن کریم نیز درباره ‌فرد بدزبان می‌فرماید:

۱.«عُتُلٍّ بَعْدَ ذَلِکَ زَنِیمٍ»؛ [۶] «علاوه بر این‌ها، کینه‌توز و پرخور و خشن و بدنام است».
۲.«وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً»؛ [۷] «با مردم به خوبی و با زبان خوش سخن بگویید».

نتیجه بحث[ویرایش]

خلاصه آن‌که فحش از گناهان کبیره است و دارای عذاب الهی است. آدمی اگر از آن توبه نکند، عذاب می‌بیند، شیعیان اگر به آن مبتلا باشند و توفیق توبه از آن‌ها سلب شود، بعد از طی کردن عذاب الهی به بهشت داخل می‌شوند.

معرفی منابع[ویرایش]

۱. آفات زبان، ج۲، محسن غفاری، انتشارات پیام آزادی، ۱۳۷۹ ه.ش.
۲. گناهان کبیره، آیت‌الله دستغیب، ج۲، ص۲۹۷، انتشارات اسلامی، ۱۳۷۹ ه.ش.
۳. گناهان زبان، محمدعلی صفری، ص۳۶۸، چاپ فرهنگ، ۱۳۶۱.

پانویس[ویرایش]
 
۱. کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۳۲۳، باب البذاء، دارالکتب الاسلامیه.    
۲. کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۳۲۶، باب البذاء، دارالکتب الاسلامیه.    
۳. محدث نوری، میرزا حسین، مستدرک الوسائل، کتاب حج، باب ۱۳۹.    
۴. محدث نوری، میرزا حسین، مستدرک الوسائل، ج۹، ص۱۴۱، کتاب حج، باب ۱۳۹.    
۵. کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۳۲۶، باب البذاء، دارالکتب الاسلامیه.    
۶. قلم/سوره۶۸، آیه۱۳.    
۷. بقره/سوره۲، آیه۸۳.    


منبع[ویرایش]


سایت ‌اندیشه قم، برگرفته از مقاله «آثار فحاشی»، تاریخ بازیابی ۱۳۹۷/۱۰/۲۸.    







جعبه‌ابزار