همجنس‌بازیذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: همجنس‌گرایی، زنان، مردان، همجنس‌بازی، لواط، مساحقه، سحق، مجازات، حد، تعزیر، شیعه، اهل سنت.

پرسش: آیا در قرآن منعی از همجنس‌گرایی بانوان وجود دارد؟ نظر شیعه و اهل سنت در این مورد چیست؟

پاسخ:


همجنس‌گرایی اصحاب الرس[ویرایش]

در این موضوع مانند بسیاری از موارد دیگر، آیه‌ صریحی در قرآن وجود ندارد؛ چراکه اصولاً قرآن کریم درصدد بیان جزئیات احکام نبوده، ولی در برخی منابع تفسیری شیعه و سنی، در ذیل آیه «کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَ أَصْحابُ‌ الرَّسِ»، [۱] درباره «اصحاب الرس» گفته شده است، آنها افرادی همجنس‌گرا بودند که زنان آنان به گناه بزرگ «سحق» مبتلا بودند و مورد غضب الهی قرار گرفته و هلاکت شدند. [۲] [۳] [۴]

← حدیثی از رسول خدا
هم‌چنین اهل‌سنت از رسول گرامی اسلام ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ نقل نموده‌اند که آن‌ حضرت، همجنس‌گرایی مردان و همجنس‌بازی زنان را از نشانه‌های آخرالزمان و نزدیکی روز قیامت قلمداد کرده‌اند: «إن من أشراط الساعة أن یکتفی الرجال بالرجال و ـ النساء بالنساء و ـ ذلک السحق»؛ [۵]

← حدیثی دیگر
در حدیثی دیگر («إِنَّمَا حَقَّ الْقَوْلُ عَلَی قَوْمِ لُوطٍ حِینَ اسْتَغْنَی النِّسَاءُ بِالنِّسَاءِ، وَالرِّجَالُ بِالرِّجَالِ») این عمل از رفتار مردان و زنان قوم لوط شمرده‌ شده است. [۶]

مجازات همجنس‌بازی[ویرایش]

لذا چنان‌چه این رفتار، به همجنس‌بازی بینجامد، تمام فقهای شیعه و اهل سنت، آن‌ را از گناهان کبیره شمرده و حرام دانسته‌اند و درباره‌ مجازات آن گفته‌اند:

← علمای شیعه
اگر این عمل در زنان، موجب مساحقه شود، مشهور علمای شیعه براساس روایات، مجازات چنین زنی را حد شرعی (صد ضربه شلاق)، دانسته‌اند. [۷]

← علمای اهل سنت
ولی بیش‌تر اهل سنت (برخلاف مالکیه که نظری همانند شیعه دارند) می‌گویند، چنین زنی را باید تعزیر (مجازاتی کم‌تر از حد شرعی) نمود؛ چراکه در این عمل دخولی صورت نگرفته است، پس کیفر او براساس رأی قاضی تعیین می‌گردد. [۸]

← نتیجه
درهرحال چنان‌چه همجنس‌بازی، موجب لواط یا مساحقه نشود، مجازات آن، تعزیر است. [۹]


پانویس[ویرایش]
 
۱. ق (۵۰)، آیه ۱۲.    
۲. قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، ج ‌۲، ص ۳۲۳، قم، دارالکتاب، چاپ سوم، ۱۴۰۴ق.    
۳. حقی بروسوی، اسماعیل، تفسیر روح البیان، ج ‌۶، ص ۲۱۲، بیروت، دارالفکر، بی‌تا.    
۴. ابن ابی‌حاتم، عبدالرحمن بن محمد، تحقیق، اسعد محمد الطیب، تفسیر القرآن العظیم (ابن أبی‌حاتم)، ج ‌۱۳، ص ۷۵، عربستان سعودی، مکتبة نزار مصطفی الباز، چاپ سوم، ۱۴۱۹ق.
۵. قرطبی، محمد بن احمد، الجامع لأحکام القرآن، ج ‌۱۴، ص ۳۳، تهران، ناصر خسرو، چاپ اول، ۱۳۶۴ش.    
۶. البیهقی، أحمد بن الحسین، شعب الإیمان، محقق، حامد، عبدالحمید و الندوی مختار، أحمد، ج ۷، ص ۳۲۵، ب ۳۷، ح ۵۰۷۷، ریاض، مکتبة الرشد، الطبعة الأولی، ۱۴۲۳ق.
۷. فاضل لنکرانی، محمد، تفصیل الشریعة فی شرح تحریر الوسیلة (الحدود)، ص ۳۲۳ ـ ۲۲۴، قم، مرکز فقهی ائمه اطهار (ع)، اول، ۱۴۲۲ق.
۸. أبومالک کمال بن السید سالم، صحیح فقه السنة وأدلته وتوضیح مذاهب الأئمة، ج ۴، ص ۵۱، القاهرة، المکتبة التوفیقیة، ۲۰۰۳ م.
۹. جمعی از پژوهشگران، زیر نظر آیت الله هاشمی شاهرودی، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (ع)، ج ‌۲، ص ۴۲۶، قم، مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامی، اول، ۱۴۲۶ق.


منبع[ویرایش]

پایگاه اسلام کوئست.    



جعبه‌ابزار