سجده طولانیذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: سجده، ذکر سجده، سجده طولانی، قرب به خدا.
پرسش: برای طولانی‌تر شدن سجده، چه ذکر‌هایی باید گفت؟ آیا این سجده طولانی قرب بیش‌تری ایجاد می‌کند؟
پاسخ:


اثر سجده طولانی[ویرایش]

بی‌گمان سجده‌ی با توجه و با حضور قلب، انسان را به خدا نزدیک‌تر خواهد کرد، و هرچه این زمان طولانی‌تر باشد، قرب و نزدیکی بیش‌تری حاصل خواهد شد.

← سخن خداوند متعال
قرآن کریم در این باره می‌فرماید: «... وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ»؛ [۱] و سجده کن و به خدا نزدیک شو.

بهترین حالت بندگی[ویرایش]

در روایات و احادیث آمده است، نزدیک‌ترین حالت بنده به خداوند، زمانی است که وی در سجده باشد.
«وَ فِی الْحَدِیثِ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ قَالَ: أَقْرَبُ‌ مَا یَکُونُ‌ الْعَبْدُ مِنَ‌ اللَّهِ‌ إِذَا کَانَ‌ سَاجِداً». [۲]

← روایتی از امام رضا
«سمعت الرضا علیه السلام یقول: أقرب ما یکون العبد من الله ـ عزوجل ـ و هو ساجد».
راوی می‌گوید: شنیدم که امام رضا علیه‌السلام می‌فرمود: نزدیک‌ترین زمان بنده به خداوند، زمانی است که او در حال سجده باشد. [۳]

دعا در سجده[ویرایش]

با توجه به این مقدمه باید گفت، در سجده می‌توان هر دعایی را خواند. [۴]

اذکار سجده در روایات[ویرایش]

البته روایات ویژه‌ای هم در مورد اذکار سجود وجود دارد که در این‌جا به چند نمونه اشاره می‌شود:

← روایتی از امام صادق
از امام صادق علیه‌السلام روایت شده است، هنگامی که در سجده هستی، بگو: «... اللَّهُمَّ لَکَ سَجَدْتُ وَ بِکَ آمَنْتُ وَ لَکَ أَسْلَمْتُ وَ عَلَیْکَ تَوَکَّلْتُ وَ أَنْتَ رَبِّی سَجَدَ وَجْهِی لِلَّذِی خَلَقَهُ وَ شَقَّ سَمْعَهُ وَ بَصَرَهُ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ تَبَارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ».
«بار الها! برای تو سجده کردم، و به تو ایمان آورده‌ام، و تسلیم توأم. وجه ـ صورت و حقیقت ـ من بر کسی سجده کرد که او را آفرید و تصویرش نمود، و چشم و گوش برایش شکافت، ستایش مخصوص خداوند جهانیان است؛ پس بزرگ است خدا و اوست بهترین خلق‌کنندگان».

پس از آن سه مرتبه بگو: «سُبْحَانَ رَبِّیَ الْأَعْلَی (وَ بِحَمْدِهِ‌)». وقتی ـ میان دو سجده ـ سر از سجده برداشتی، بگو:«اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی وَ ارْحَمْنِی وَ اجْبُرْنِی وَ ادْفَعْ عَنِّی إِنِّی لِمَا أَنْزَلْتَ إِلَیَّ مِنْ خَیْرٍ فَقِیرٌ تَبَارَکَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِینَ».
«خداوندا! مرا بیامرز، و به من رحم کن، و نارسایی‌های مرا اصلاح کن، و (بلا را) از من دور ساز، که همانا من به آن‌چه از خیر که بر من فرو فرستی نیازمندم. مقدس است خداوند که پروردگار عالمیان است».

← روایتی دیگر
راوی می‌گوید، امام صادق علیه‌السلام را دیدم که در حال سجده می‌گفت: «أَسْأَلُکَ بِحَقِّ حَبِیبِکَ مُحَمَّدٍ ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ إِلَّا بَدَّلْتَ سَیِّئَاتِی حَسَنَاتٍ وَ حَاسَبْتَنِی حِسَاباً یَسِیراً»؛ «خدایا! تو را سوگند می‌دهم به حق محبوبت محمد که بدی‌های مرا به نیکی مبدل سازی و بازجویی مرا سهل و آسان بگیری».

در سجده دوم چنین دعا می‌کرد: «أَسْأَلُکَ بِحَقِّ حَبِیبِکَ مُحَمَّدٍ ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ إِلَّا کَفَیْتَنِی مَئُونَةَ الدُّنْیَا وَ کُلَّ هَوْلٍ دُونَ الْجَنَّةِ»؛ «خدایا! تو را سوگند می‌دهم به حق محبوبت محمد که زحمت دنیا را از دوش من برداری و از هر هول و هراسی که در راه بهشت است، برهانی».

و در سجده سوم می‌خواند: «أَسْأَلُکَ بِحَقِّ حَبِیبِکَ مُحَمَّدٍ ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ لَمَّا غَفَرْتَ لِیَ الْکَثِیرَ مِنَ الذُّنُوبِ وَ الْقَلِیلَ وَ قَبِلْتَ مِنْ عَمَلِیَ الْیَسِیرَ»؛ «خدایا! به حق محبوبت محمد، گناهان کوچک و بزرگ مرا ببخش و طاعت ناچیز مرا بپذیر».

سپس در سجده چهارم فرمود: «أَسْأَلُکَ بِحَقِّ حَبِیبِکَ مُحَمَّدٍ ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ لَمَّا أَدْخَلْتَنِی الْجَنَّةَ وَ جَعَلْتَنِی مِنْ سُکَّانِهَا وَ لَمَّا نَجَّیْتَنِی مِنْ سَفَعَاتِ النَّارِ بِرَحْمَتِکَ وَ صَلَّی اللَّهُ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ»؛ «خدایا! به حق محبوبت محمد مرا در بهشت جای ده و با رحمت خود، از سوز دوزخ برهان، درود خدا بر محمد و آل محمد نثار باد».

← روایتی دیگر از امام صادق
راوی از امام صادق ـ علیه‌السلام ـ نقل می‌کند، نزدیک‌ترین زمان بنده به خداوند زمانی است که او خدایش را بخواند؛ درحالی‌که در سجده باشد. امام علیه‌السلام به راوی فرمود: زمانی که در سجده هستی چه ذکری می‌گویی؟ راوی می‌گوید: گفتم: فدایت شوم، چه بگویم؟ به من بیاموز، فرمود: بگو: «یَا رَبَّ الْأَرْبَابِ وَ یَا مَلِکَ الْمُلُوکِ وَ یَا سَیِّدَ السَّادَاتِ وَ یَا جَبَّارَ الْجَبَابِرَةِ وَ یَا إِلَهَ الْآلِهَةِ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْعَلْ بِی کَذَا وَ کَذَا ثُمَّ قُلْ فَإِنِّی عَبْدُکَ نَاصِیَتِی فِی قَبْضَتِکَ ثُمَّ ادْعُ بِمَا شِئْتَ وَ اسْأَلْهُ فَإِنَّهُ جَوَادٌ وَ لَا یَتَعَاظَمُهُ شَیء»؛ «ای عطاکننده عطاکنندگان! ای شاه شاهان! ای سرور سروران! ای کوبنده سرکشان و ای خدای خدایان! درود خود را بر محمد و آل محمد نثار کن و آن‌چه می‌خواهم به من عطا کن؛ چراکه من بنده توام و اختیار کارهایم در دست تو است».

پس از آن بگو: «فَإِنِّی عَبْدُکَ نَاصِیَتِی بِیَدِکَ»؛ سپس فرمود: بخوان خدا را به هر دعایی و از او درخواست کن که او بخشنده است». [۵]

خواندن آیات قرآن در سجده[ویرایش]

در پایان لازم به تذکر است که مراجع تقلید، خواندن آیات قرآن در سجده نماز را مکروه شمرده‌اند. [۶]

پانویس[ویرایش]
 
۱. علق (۹۶)، آیه ۱۹.    
۲. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۸۲، ص ۱۶۱، مؤسسة الطبع و النشر، بیروت، چاپ اول، ۱۴۱۰ق،    
۳. عروسی حویزی، عبد علی بن جمعه، تفسیر نور الثقلین، تحقیق، رسولی محلاتی، سید هاشم، ج ‌۵، ص ۶۱۱، انتشارات اسماعیلیان، قم، چاپ چهارم، ۱۴۱۵ق؛.    
۴. شیخ حر عاملی، وسائل الشیعة، ج ۶، ص ۳۰۷، مؤسسه آل البیت (ع)، قم، چاپ اول، ۱۴۰۹ق.    
۵. شیخ حر عاملی، وسائل الشیعة، ج ۶، ص ۳۴۰، مؤسسه آل البیت(ع)، قم، چاپ اول، ۱۴۰۹ق.    
۶. امام خمینی، توضیح المسائل (محشّی)، گردآورنده: بنی‌هاشمی خمینی، سید محمدحسین، ج ۱، ص ۵۹۲، م ۱۰۹۲، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ هشتم، ۱۴۲۴ق.


منبع[ویرایش]
پایگاه اسلام کوئست.    



رده‌های این صفحه : اخلاق اسلامی | عبادت | سجده




جعبه ابزار
جعبه‌ابزار