روایات درباره معاد جسمانیذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: قیامت، روح، جسم.

پرسش: آیا در قیامت با روح و جسم زنده می‌شویم یا تنها با روح؟


معاد جسمانی

[ویرایش]

معاد با جسم خواهد بود چنانکه علامه مجلسی در بحار الانوار، ج۷، ص۴۷ می‌نویسد:
«انّ القول بالمعاد الجسمانی ممّا اتّفق علیه جمیع الملّیین، و هو من ضروریات الدین؛ عقیده به معاد جسمانی از موضوعاتی است که پیروان همه ادیان بر آن اتفاق نظر دارند و از ضروریات دین می‌باشد.

← دو روایت


به دو روایت توجه کنیم:
الامامُ الصّادقُ (علیه‌السّلام) و قَد قالَ لَهُ الزِّندیقُ:
«انّی لِلرُّوحِ بِالبَعثِ و البَدَنُ قَد بَلِی و الاعضاءُ قَد تَفَرَّقَت، فعُضوٌ فی بَلدَةٍ تَاکلُها سِباعُها، و عُضوٌ بِاخری تُمَزِّقُهُ هَوامُّها، و عُضوٌ قَد صارَ تُرابا بُنِی بِهِ مَعَ الطّینِ حائطٌ؟!: انَّ الّذی انشَاهُ مِن غَیرِ شَیءٍ، و صَوَّرَهُ عَلی غَیرِ مِثالٍ کانَ سَبَقَ الَیهِ، قادِرٌ ان یعیدَهُ کما بَدَاهُ؛ امام صادق (علیه‌السّلام) در پاسخ به زندیقی که گفت: کجا روح زنده می‌شود در حالی که بدن پوسیده و اعضا متلاشی و پراکنده شده‌اند، یک عضو در شهری طعمه درندگان شده و عضوی در شهری دیگر به وسیله حشرات و خزندگان تکه تکه شده و عضو دیگر خاک و از گل آن دیواری ساخته شده است؟ فرمود: همان کسی که آن را از ناچیز آفرید و بدون در دست داشتن نمونه قبلی، به آن شکل و صورت داد، می‌تواند دوباره او را برگرداند و زنده کند، همچنان که در آغاز وی را آفرید.

«عن الامام الصادق (علیه‌السّلام) فی قولهِ تعالی: «وَ اذْ قالَ ابْراهیمُ رَبِّ ارِنی کیفَ تُحْیی المَوتی: رَای جِیفَةً عَلی ساحِلِ البَحرِ نِصفُها فِی الماءِ و نِصفُها فی البَرِّ، تَجیءُ سِباعُ البَحرِ فتَأکلُ ما فِی الماءِ، ثُمَّ تَرجِعُ، فیشُدُّ بَعضُها عَلی بَعضٍ فیاکلُ بَعضُها بَعضا، و تَجیءُ سِباعُ البَرِّ فتَاکلُ مِنها، فیشُدُّ بَعضُها عَلی بَعضٍ فیاکلُ بَعضُها بَعضا، فعِندَ ذلک تَعَجَّبَ ابراهیمُ (علیه‌السّلام) مما رَای، و قالَ: «رَبِّ ارِنی کیفَ تُحْیی المَوتی» قالَ: کیفَ تُخرِجُ ما تَناسَلَ الّتی اکلَ بَعضُها بَعضا؟! «قالَ اوَ لَمْ تُؤمِنْ قالَ بَلی وَ لکنْ لِیطْمَئنَّ قَلْبی» یعنی حَتّی اری هذا کما رَایتُ الاشیاءَ کلَّها، قالَ: «فَخُذْ ارْبَعَةً مِنَ الطَّیرِ...؛ امام صادق (علیه‌السّلام) درباره آیه «و آن گاه که ابراهیم گفت: پروردگار من! نشانم ده که چگونه مردگان را زنده می‌کنی» فرمود: ابراهیم (علیه‌السّلام) مرداری را در ساحل دریا دید که نیمی از آن در آب است و نیم دیگرش در خشکی و جانوران دریایی می‌آیند و از قسمتی که در آب است می‌خورند و می‌روند و باز خودشان به جان هم می‌افتند و یکدیگر را می‌خورند و حیوانات خشکی نیز می‌آیند و قسمتی از آن مرده را می‌خورند و سپس خودشان به جان هم می‌افتند و یکدیگر را می‌خورند. ابراهیم از دیدن این صحنه تعجّب کرد و گفت: «پروردگار من! به من نشان بده که چگونه مردگان را زنده می‌کنی؟». یعنی: چگونه کسی را که طعمه این حیوانات شده و آنها نیز یکدیگر را خورده‌اند زنده می‌کنی؟! خدا «گفت: مگر ایمان نیاورده‌ای؟ گفت: چرا اما می‌خواهم دلم آرام گیرد»؛ یعنی می‌خواهم همان‌گونه که بقیه چیزها را می‌بینم این مطلب (زنده شدن مردگان) را هم ببینم. خداوند فرمود: «چهار پرنده برگیر...» .

پانویس

[ویرایش]
 
۱. مجلسی، محمد‌باقر، بحار الانوار، ج۷، ص۴۷.    
۲. مجلسی، محمد‌باقر، بحار الانوار، ج۷، ص۳۷، ح ۵.    
۳. محمدی ری‌شهری، محمد، میزان الحکمه، ج۸، ص۲۳۵.    
۴. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۸، ص۳۰۵، ح ۴۷۳.    
۵. محمدی ری‌شهری، محمد، میزان الحکمه، ج۸، ص۲۳۶.    


منبع

[ویرایش]

حدیث‌نت، برگرفته از مقاله «روایات در معاد جسمانی» تاریخ بازیابی۱۳۹۷/۷/۴.    


رده‌های این صفحه : حدیث شناسی | معاد جسمانی




جعبه ابزار
جعبه‌ابزار