رافعذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: صفات خدا، قرآن، حدیث.

پرسش: رافع و رفیع به عنوان صفات خداوند، در لغت و قرآن و حدیث به چه معناست؟


واژه‌شناسی[ویرایش]

صفت «رفیع» بر وزن فعیل، از ساخت‌های مبالغه و صفت «رافع (برکشنده/ برافرازنده)» نیز اسم فاعل است. «رفع»، در لغت به معنای «مقابل فرو کشیدن و پایین آوردن» و نیز به معنای «نزدیک ساختن» و «پخش کردن چیزی و آشکار کردن آن» است. و رفیع، به معنای «شریف» و «بلندمرتبه» به کار می‌رود.
ابن اثیر گفته است: در نام‌های خدای متعال، «رافع»، یعنی کسی که مؤمنان را با خوش بخت کردن و دوستانِ خود را با نزدیک ساختن [به خود]، بالا می‌برد، و رفع، ضدّ پایین آوردن است.

در قرآن و حدیث[ویرایش]

در قرآن کریم، برگرفته‌های مادّه «رفع»، هجده بار به خداوند متعال نسبت داده شده است و نام‌های «رفیع» و «رافع»، هر‌کدام یک بار در آن به‌کار رفته است. قرآن کریم و احادیث، صفت رافع بودن را برای خدا، گاه نسبت به امور تکوینی (مانند: آسمان یا آسمان‌ها) مطرح کرده‌اند و گاهِ دیگر، نسبت به امور ارزشی و تشریعی (مانند: درجات یا اعمال).

منبع[ویرایش]

حدیث‌نت، برگرفته از مقاله «رافع و رفیع» تاریخ بازیابی ۱۳۹۶/۳/۲۵.    



جعبه‌ابزار