جنینذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: جنین، روح، احادیث.
پرسش: آیا چگونگی رشد جنین در شکم مادر و دمیده شدن روح به آن، در احادیث تشریح شده است؟

پاسخ: روایتی که به‌صراحت به این موضوع بپردازد، در متون روایی مشاهده نشده است؛ اما در بعضی از روایات ضمن طرح مباحثی به این مسئله اشاره شده است؛ مانند روایاتی که در ذیل می‌آید:


۱. روایتی از امام صادق درباره خلقت انسان

[ویرایش]

«نَبْدَأُ یَا مُفَضَّلُ بِذِکْرِ خَلْقِ الْإِنْسَانِ فَاعْتَبِرْ بِهِ فَأَوَّلُ ذَلِکَ مَا یُدَبَّرُ بِهِ الْجَنِینُ فِی الرَّحِمِ وَ هُوَ مَحْجُوبٌ فِی ظُلُماتٍ ثَلاثٍ ظُلْمَةِ الْبَطْنِ وَ ظُلْمَةِ الرَّحِمِ وَ ظُلْمَةِ الْمَشِیمَةِ حَیْثُ لَا حِیلَةَ عِنْدَهُ فِی طَلَبِ غِذَاءٍ وَ لَا دَفْعِ أَذًی وَ لَا اسْتِجْلَابِ مَنْفَعَةٍ وَ لَا دَفْعِ مَضَرَّةٍ فَإِنَّهُ یَجْرِی إِلَیْهِ مِنْ دَمِ الْحَیْضِ مَا یَغْذُوهُ الْمَاءُ وَ النَّبَاتُ فَلَا یَزَالُ ذَلِکَ غِذَاؤُهُ‌
کیفیة ولادة الجنین و غذائه و طلوع أسنانه و بلوغه‌ حَتَّی إِذَا کَمَلَ خَلْقُهُ وَ اسْتَحْکَمَ بَدَنُهُ وَ قَوِیَ أَدِیمُهُ عَلَی مُبَاشَرَةِ الْهَوَاءِ وَ بَصَرُهُ عَلَی مُلَاقَاةِ الضِّیَاءِ هَاجَ الطَّلْقُ بِأُمِّهِ فَأَزْعَجَهُ أَشَدَّ إِزْعَاجٍ وَ أَعْنَفَهُ حَتَّی یُولَدَ....»؛
[۱] مفضل بن عمر، توحید المفضل، ص ۴۸ ـ ۴۹، داوری، قم، چاپ سوم، بی‌تا.
[۲] توحید مفضل، ترجمه، مجلسی، محمدباقر، ص ۵۷، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تهران، چاپ اول، ۱۳۷۹ش.

امام صادق ـ علیه‌السلام ـ به مفضّل فرمود: ای مفضل شروع می‌کنم به تشریح مسئله خلقت انسان، پس از آن درس ‌بگیر. اولین درس‌ها تدبیری است که حق تعالی در جنین می‌فرماید: در رحم درحالی‌که او پنهان در سه ظلمت است: تاریکی شکم، تاریکی رحم و تاریکی بچه‌دان، در هنگامی که او را چاره‌ای نیست در طلب غذایی و نه در دفع اذیتی و بلایی و نه در جلب‌ منفعتی و نه در دفع ضرری، پس جاری می‌شود به‌سوی او از خون حیض آن مقدار که غذای او شود، چنانچه آب، غذا برای نباتات است. پیوسته این غذا به او می‌رسد تا خلقتش کامل می‌شود و بدنش مستحکم می‌گردد و پوستش با مباشرت هوا قوی می‌شود و از سردی و گرمی به او آسیبی نمی‌رسد و دیده‌اش تاب دیدن روشنایی می‌یابد؛ چون چنین شد مادرش درد زاییدن می‌گیرد تا او متولد می‌شود.

۲. روایتی از امام علی درباره جنین

[ویرایش]

«قَضَی عَلِیٌّ ـ علیه‌السلام ـ فِی رَجُلٍ ضَرَبَ امْرَأَةً فَأَلْقَتْ عَلَقَةً أَنَّ عَلَیْهِ دِیَتَهَا أَرْبَعِینَ دِینَاراً وَ تَلَا ـ علیه‌السلام ـ وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِینٍ ثُمَّ جَعَلْناهُ نُطْفَةً فِی قَرارٍ مَکِینٍ ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظاماً فَکَسَوْنَا الْعِظامَ لَحْماً ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِینَ».
[۴] ارشاد مفید، ترجمه، رسولی محلاتی، سیدهاشم، ج ‌۱، ص ۲۱۵، اسلامیه، تهران، چاپ دوم، بی‌تا.

امام علی ـ علیه‌السلام ـ درباره مردی که زنی آبستن را زد تا این‌که (آن زن بچه‌ای که در رحم داشت) و به‌صورت علقه (شده بود) آن‌را سقط کرد، آن‌ حضرت داوری فرمود:که دیه آن چهل دینار است و (برای گواه گفته خود) این آیه را تلاوت فرمود: «و همانا آفریدیم انسان را از چکیده از گل، پس قرار دادیم او را نطفه در آرامگاهی جایدار، پس آفریدیم نطفه را علقه، پس آفریدیم علقه را مضغة (گوشتی جویده)، پس آفریدیم گوشت را استخوان‌هایی، پس پوشانیدیم استخوان را گوشتی، سپس پدید آوردیمش آفرینشی دیگر، پس خجسته باد خدا بهترین آفرینندگان».

پانویس

[ویرایش]
 
۱. مفضل بن عمر، توحید المفضل، ص ۴۸ ـ ۴۹، داوری، قم، چاپ سوم، بی‌تا.
۲. توحید مفضل، ترجمه، مجلسی، محمدباقر، ص ۵۷، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تهران، چاپ اول، ۱۳۷۹ش.
۳. شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج ۱، ص ۲۲۲،کنگره شیخ مفید، قم، چاپ اول، ۱۴۱۳ ق‌.    
۴. ارشاد مفید، ترجمه، رسولی محلاتی، سیدهاشم، ج ‌۱، ص ۲۱۵، اسلامیه، تهران، چاپ دوم، بی‌تا.
۵. مؤمنون (۲۳)، آیه ۱۲ ۱۴.    


منبع

[ویرایش]

پایگاه اسلام کوئست.    


رده‌های این صفحه : احادیث پزشکی | حدیث شناسی | طب اسلامی




جعبه ابزار
جعبه‌ابزار