غیبت بدی کننده به دیگرانذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: غیبت، توهین، تجسس، بهتان.

پرسش: اگر شخصی در حق دیگران بدی کرده باشد و موجب تباهی زندگی آنان شود، آیا غیبت او جایز است؟

پاسخ: کسی که واقعاً به دیگران آزار رسانده و به این کار افتخار می‌نماید، غیبت او حرام محسوب نمی‌شود.



غیبت آدم مردم آزار

[ویرایش]

اگر شخص مورد نظر شما واقعاً به دیگران آزار رسانده و با آنها بدی می‌کند و به این کار خود افتخار می‌نماید، معرّفی شخصیّت و بیان اشکالات این فرد به دیگران در غیاب او، غیبت حرام محسوب نمی‌شود.

تناسب کیفر با گناه

[ویرایش]

هر بدی به دیگران کیفر خاصّ خود را دارد. پس، اگر کسی در حق کسی بدی کند و توبه (واقعی) نکرده و رضایت آن شخص را جلب نکند، کیفرش را متناسب با آن بدی خواهد دید. به همین منظور، به برخی از روایات اشاره می‌شود:
پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) فرموده‌اند: «هر کس همسایه خود را آزار دهد، خداوند بوی بهشت را بر او حرام می‌فرماید و جایگاه او دوزخ است، که چه بد جایگاهی است و هر کس حقوق همسایه‌اش را تباه کند، از ما نیست و جبرئیل (علیه‌السّلام) چندان در باره همسایه سفارش کرد که پنداشتم به زودی از او ارث خواهد برد.»
امام صادق (علیه‌السّلام) فرموده است: «هر کس موضوعی برای برادر مؤمن خود بسازد و بگوید و بخواهد به آن وسیله، مروّت او را نابود کند و او را از چشم مردم بی‌فکند، خدای تعالی او را از ولایت خویش بیرون کرده و به ولایت شیطان در می‌آورد.»
[۳] الامالی، شیخ صدوق، ص۴۸۶، انتشارات کتابخانه اسلامیه، ۱۳۶۲ ش.

امام صادق (علیه‌السّلام) می‌فرماید: «...هرکس به مال و یا آبروی مسلمانی آسیب رساند، بر او واجب است که از طرف مقابل حلالیت طلبد...»

پانویس

[ویرایش]
 
۱. حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعة، ج۱۲، ص۱۲۷، مؤسسه آل البیت (علیه‌السّلام)، قم، ۱۴۰۹ ق.    
۲. فتال نیشابوری، محمد بن حسن، روضة الواعظین، ج۲، ص۳۸۷ - ۳۸۸، انتشارات رضی، قم.    
۳. الامالی، شیخ صدوق، ص۴۸۶، انتشارات کتابخانه اسلامیه، ۱۳۶۲ ش.
۴. تمیمی مغربی، نعمان بن محمد، دعائم الاسلام، ج۲، ص۴۸۵، ح ۱۷۳۱، دار المعارف، مصر، ۱۳۸۵ ق.    


منبع

[ویرایش]

پایگاه اسلام کوئست، برگرفته از مقاله «غیبت بدی کننده به دیگران»، تاریخ بازیابی ۱۳۹۵/۶/۹.    



جعبه ابزار
جعبه‌ابزار