طولانی کردن رکوع و سجدهذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: رکوع، سجود، طولانی، ابلیس.

پرسش: آیا این مطلب در حدیثی آمده است که «ای کسی که رکوع و سجودت را کوتاه انجام می‌دهی، آن دو را طولانی کن تا گناهانت از تو جدا شوند»؟ (روایاتی در رابطه با آثار طولانی‌کردن رکوع و سجده می‌خواستم؟!)

پاسخ:


طولانی‌ کردن رکوع و سجود

[ویرایش]

در راستای این پرسش، به برخی روایاتی که به طولانی‌ کردن رکوع و سجود توصیه می‌کند، خواهیم پرداخت:

← روایتی از امام علی


امام علی ـ عليه‌السلام ـ به نقل از پیامبر خدا ـ صلي‌الله‌عليه‌وآله ـ فرمودند: «اگر می‌خواهی خداوند، تو را با من محشور فرماید، در پیشگاه خدای یگانه قهّار، سجده‌ات را طولانی کن».

← روایتی از امام صادق


امام صادق ـ عليه‌السلام ـ فرمودند: «بر شما باد که رکوع و سجود خود را طولانی کنید؛ چراکه وقتی انسان رکوع و سجود خود را طولانی کند فریاد ابلیس برآید که: ای وای! او اطاعت کرد و من عصیان کردم. او سجده کرد و من طغیان کردم».

← روایتی دیگر


در حدیثی دیگر امام صادق ـ عليه‌السلام ـ فرمودند: «سه چیز است که اگر مؤمن آنها را بداند (و بدان‌ها عمل کند)، موجب افزایش عمر و پایداری نعمت بر او خواهد شد». پرسیده شد: آن سه چیز کدام‌اند؟ فرمود: «طول دادن رکوع و سجود در نمازش؛ طول دادن نشستن بر سر سفره خویش، آن‌گاه که دیگران را بر سر سفره خود غذا می‌دهد؛ و نیکی کردن به خانواده‌اش».

← روایتی از بُرید عِجلی


بُرید عِجلی می‌گوید: به امام باقر ـ عليه‌السلام ـ گفتم: کدام‌یک در نماز فضیلتش بیشتر است: قرائت بسیار یا طول دادن رکوع و سجود؟ فرمود: «طول دادن رکوع و سجود در نماز، فضیلتش بیشتر است...».
[۴] السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی، ابن ادریس حلّی، محقق، موسوی، حسن بن احمد، ابن مسیح، ابو الحسن، ج ‌۳، ص ۵۹۸، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ دوم، ۱۴۱۰ق.


← روایتی از سَماعه


سَماعه می‌گوید: از ایشان (احتمالاً امام صادق عليه‌السلام) پرسیدم آیا رکوع و سجود در قرآن نازل شده است؟ فرمود: «بلی، گفته خدای عزوجل: ای ایمان آورندگان، رکوع و سجود کنید ». پس گفتم: حد رکوع و سجود چیست؟ فرمود: «آنچه از رکوع کفایت می‌کند، سه تسبیح است. می‌گویی: سبحان الله، سبحان الله، تا سه بار و هر کس که توان طول دادن رکوع و سجودش را دارد، آن دو را تا آن‌جا که می‌تواند با تسبیح و ستایش و بزرگ‌داشت خداوند و دعا و زاری طولانی کند که بنده در سجده از هر وقت دیگر به پروردگارش نزدیک‌تر است. و اما امام هنگامی که برای مردم اقامه جماعت می‌کند، سزاوار نیست که نماز را با آنان طول دهد؛ زیرا در میان مردم، اشخاص ناتوان و گرفتار هستند؛ همانا پیامبر خدا ـ صلي‌الله‌عليه‌وآله ـ هنگامی که با مردم نماز می‌خواند بر آنان سبک می‌گرفت».

پانویس

[ویرایش]
 
۱. اعلام الدین فی صفات المؤمنین، دیلمی، حسن بن محمد، ص ۲۶۸، قم، مؤسسه آل البیت (ع)، چاپ اول، ۱۴۰۸ق.    
۲. کافی، کلینی، محمد بن یعقوب، محقق، مصحح، غفاری، علی‌اکبر، آخوندی، محمد، ج‌۲، ص۷۷، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.    
۳. کافی، کلینی، محمد بن یعقوب، محقق، مصحح، غفاری، علی‌اکبر، آخوندی، محمد، ج‌۴، ص۴۹، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.    
۴. السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی، ابن ادریس حلّی، محقق، موسوی، حسن بن احمد، ابن مسیح، ابو الحسن، ج ‌۳، ص ۵۹۸، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ دوم، ۱۴۱۰ق.
۵. بحار الانوار، مجلسی، محمدباقر، ج‌۷۲، ص۲۷۲، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق.    
۶. بحار الانوار، مجلسی، محمدباقر، ج‌۸۵، ص۱۱۷، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق.    
۷. حج/سوره۲۲، آیه۷۷.    
۸. تهذیب الاحکام، طوسی، محمد بن حسن، محقق، موسوی خرسان، حسن، ج‌۲، ص۷۷، تهران، دارالکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.    


منبع

[ویرایش]

پایگاه اسلام کوئست.    



جعبه ابزار
جعبه‌ابزار