تسبیح خداوندذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: تسبیح، سبحان الله، قرآن مجید.
پرسش: از آیات قرآن کریم چه اذکاری را برای تسبیح خدا می‌توان استنباط کرد؟
پاسخ:


تسبیح

[ویرایش]

در آموزه‌های دینی، به «سبحان الله» گفتن، «تسبیح» می‌گویند. تسبیح به معنای منزه، مبرا، پاک و مقدس دانستن خداوند است از هر نقص، عیب، نیاز، شریک و هر چیزی که سزاوار خداوند نیست.

سبحان الله در قرآن

[ویرایش]

ذکر «سبحان الله» به‌صورت مکرر در قرآن آمده است؛ لذا هر ذکری که با واژه‌های «سبحان» و «سبحانه»، «سبحانک»، «سَبِّحْ» و ... در قرآن وجود دارد، می‌تواند به‌عنوان تسبیح در نظر گرفته شود؛ مانند:

← آیه ۱۰۰ سوره انعام


«سُبْحانَهُ وَ تَعالی‌ عَمَّا یَصِفُون»؛ «او منزه و فراتر است از آن‌چه وصفش می‌کنند».

← آیه ۳۱ سوره توبه


«إِلهاً واحِداً لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ سُبْحانَهُ عَمَّا یُشْرِکُونَ»؛ هیچ خدایی جز او نیست. منزه است از آن‌چه شریکش می‌سازند.

← آیه ۱۵۹ سوره صافات


«سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا یَصِفُونَ»؛ منزه است خداوند از آن‌چه توصیف می‌کنند.

← آیه ۴۱ سوره سبأ


«سُبْحانَکَ أَنْتَ وَلِیُّنا»؛ منزهی تو (از هر عیب و نقص)، تویی تنها دوست و سرپرست و یاور ما.

← آیه ۱۳۰ سوره طه


«وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّک قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ غُرُوبِها...»؛ و پیش از طلوع آفتاب، و قبل از غروب آن تسبیح و حمد پروردگارت را به‌جا آور.

← آیه ۱ سوره اعلی


«سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلَی»؛ منزه شمار نام پروردگار بلندمرتبه‌ات را.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. ابن عربی، تفسیر ابن عربی، ج ۱، ص ۱۹، دار احیاء الترلث العربی، بیروت، ۱۴۲۲ق؛ «التسبیح:هو التنزیه عن الشریک و العجز و النقص‌....».    
۲. انعام (۶)، آیه ۱۰۰.    
۳. توبه (۹)، آیه ۳۱.    
۴. صافات (۳۷)، آیه ۱۵۹.    
۵. سبأ (۳۴)، آیه ۴۱.    
۶. طه (۲۰)، آیه ۱۳۰.    
۷. اعلی (۸۷)، آیه ۱.    


منبع

[ویرایش]
پایگاه اسلام کوئست.    


رده‌های این صفحه : اخلاق اسلامی | تسبیح | ذکر




جعبه ابزار
جعبه‌ابزار