عذابذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: گناهکار، عذاب، نیکوکار، پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله، استغفار.
پرسش: آیا در یک جامعه گناهکار این امکان وجود دارد که به‌خاطر وجود چند نیکوکار یا پرهیزکار، عذاب از آن جامعه به تأخیر بیفتد و یا دور شود؟ در قرآن به کدام سوره و آیه می‌توان استناد کرد؟
پاسخ:


علت‌های به تأخیر افتادن عذاب[ویرایش]

از آیات قرآن کریم و روایات استفاده می‌شود که برخی از علل و عوامل باعث دور شدن و به تأخیر افتادن عذاب از جامعه می‌شود. در این فرصت به‌عنوان نمونه مواردی را یاد‌آور می‌شویم.

← ۱. وجود پیامبر و استغفارکنندگان در میان آنان
" وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فیهِمْ وَ ما کانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُون "؛ (ای پیامبر!) تا تو در میان آنها هستی، خداوند آنها را مجازات نخواهد کرد و (نیز) تا استغفار می‌کنند، خدا عذابشان نمی‌کند. [۱] این آیه درباره نضر بن حرث نازل شد که از خداوند به‌جای طلب هدایت درخواست نزول سنگ کرد. [۲] این آیه به صراحت دلالت دارد که به جهت وجود دو چیز در میان مردم (پیامبر، وجود استغفارکنندگان) خداوند از عذاب آنان چشم‌پوشی کرده است.

← ۲. محافظت از جان مؤمنان
" لَوْ تَزَیَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذینَ کَفَرُوا مِنْهُمْ عَذاباً أَلیما "؛ اگر مؤمنان و کفار (در مکه) از هم جدا می‌شدند کافران را عذاب دردناکی می‌کردیم. [۳]

← ۳. وجود افراد ضعیف در میان مردم

←← سخنی از امام رضا
امام رضا ـ علیه‌السلام ـ فرمود: همانا پروردگار را در هر روز و شب، فرشته‌ ای است که ندا می‌دهد، ای بندگان خدا! آرام بگیرید و از گناهان پرهیز کنید و اگر حرمت چهارپایان چرنده و کودکان شیرخوار و پیران در حال رکوع نباشد، همانا چنان عذابی بر شما فروریزد که نرم و کوبیده شوید. [۴]

← ۴. دوستی برای خداوند و استغفار در سحرگاهان
دوستی برای خداوند و آباد کردن مساجد و استغفار در سحرگاهان: امام صادق ـ علیه‌السلام ـ به نقل از پدرشان امام باقر ـ علیه‌السلام ـ فرمود: همانا خداوند هنگامی که اراده فرماید که اهل زمین را به عذاب (خود) گرفتار کند، می‌گوید: اگر نبودند کسانی که برای من با یکدیگر دوستی می‌کنند و مساجد مرا آباد می‌سازند و در سحرگاهان از (پیشگاه) من طلب آمرزش می‌کنند، مسلماً عذابم را بر آنان نازل می‌کردم. [۵]

پانویس[ویرایش]
 
۱. انفال (۸)، آیه ۳۳.    
۲. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج ۸، ص ۴۵۳، انتشارات ناصر خسرو، تهران، ۱۳۷۲ ش.
۳. فتح (۴۸)، آیه ۲۵.    
۴. کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۲، ص ۲۷۶، دار الکتب الإسلامیة، تهران، ۱۳۶۵ ش.    
۵. ابن بابویه، محمد بن علی، ثواب الأعمال و عقاب الأعمال‌، ص ۱۷۷، دار الشریف الرضی للنشر، قم، ۱۴۰۶ ق.‌


منبع[ویرایش]

پایگاه اسلام کوئیست.    


رده‌های این صفحه : اخلاق اسلامی | رذائل اخلاقی | گناه




جعبه‌ابزار