صادقذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: قرآن و حدیث، صفت، صفات خداوند.

پرسش: صادق به‌عنوان صفت خداوند، در لغت و قرآن و حدیث، توضیح دهید؟


واژه‌شناسی[ویرایش]

صفت «صادق (راستگو)»، اسم فاعل است از مادّه «صدق»، به معنای نیرومندی در چیزی، خواه سخن باشد یا غیر آن. صدق، خلاف کذب است؛ چرا که دروغ، نیرویی ندارد و باطل است. اصل این معنا، از این گفتار آمده است: «شی‌ءٌ صِدق؛ چیزی است استوار».

در قرآن و حدیث[ویرایش]

در قرآن کریم، برگرفته‌های مادّه «صدق»، دوازده بار به خدای متعال نسبت داده شده است. خدای سبحان در این آیات، گاه به راستی در گفتار، گاه به راستی در وعده، و گاه نیز به مطلق راستی وصف گشته است.
می‌سزد که در باب وجه مناسبت میان راستیِ خدا در گفتار و وعده، با معنای لغوی صدق (نیرومندی)، بگوییم که خدای متعال، به سبب نیرومندی در گفتار و وعده‌اش، راست‌گو و راست وعده است؛ یعنی گفتار او مطابق با واقع است، هیچ دروغی در آن نیست و او خلف وعده نمی‌کند؛ بلکه او راست‌گوترینِ راستگویان است؛ زیرا او نیرومندترینِ نیرومندان است و هر نیرویی از جانب اوست.

منبع[ویرایش]

حدیث‌نت، برگرفته از مقاله «صادق» تاریخ بازیابی ۱۳۹۶/۳/۱۱.    



جعبه‌ابزار